کاش واژه ها می توانستند

درد را طوری بگویند

که تو هم

حس کنی

بی تو

بر من چه ها گذشت ...

< هی دخترِ هفت دریایِ پری‌ پوش!
سرانجام دیدی
در تحمل این مویه و نا به‌ هنگامیِ این همه مگو
مساوی شدیم.>

چه کسی می داند

بی تو بر من چه ها گذشت ؟

.

.

.

< می‌دانم شب است
اما من خوابم نمی ‌آید
البته دیری ‌ست که خوابم نمی ‌آید
نپرس، نمی ‌دانم چرا ...!>

بعضی صداها

کلمات

جملات

اصلا بعضی حرف ها هستند

که انگار صدها سال پیش

جایی در عدم

کسی کنارت گوشت زمزمه کرده

بعد وقتی دوباره می شنوی

یادت نمی آید کجا،کی ، چه کسی

ولی مطمئنی که قبلا شنیده ای

و لبخند می زنی

...

< فقط سوال می‌کنم
از چه این همه رودِ بی ‌رویا
عکسی از آن مسافرِ خسته با خود نمی‌ آورد؟>

بعضی آدم ها مال گذشته اند

دست که به ترکیبشان بزنی

یا جابجایشان کنی

همه زندگیت بهم می ریزد

بگذار در گذشته بمانند

بعد آرام از روبروی پارک لاله رد شو

سیگارت را آتش بزن

و فراموش کن

...

<دریغا دوران به سر رسیده را دیگر درنگی نیست>

پاکت را تکان می دهم

یک نخ بیشتر نمانده

منصرف می شوم !

شاید وقتی دیگر

به دود کردنش محتاج تر باشم

همیشه روز مبادایی هست !

از فکر روز مبادا

خنده ام میگیرد

.

.

.

< و ما را نامی نبود و نشانی نبود

هر چه بود همین بود و حادثه نبود

از بودها ... نبودِ همین هر چه بود، نبود>

انقلاب

کتابهای رنگ و وارنگ

بوی کتاب

وقتی خودم را گم می کنم در زیرزمین های دست دوم فروشی

یادم می آید که زنده ام هنوز

اگر چه 25 ساله ام ...

حسود شده ام

به مردم

زندگی شان

خنده هایشان

عکس های دونفره شان

مسافرت هایشان

و حتی بچه هایشان

حسودی می کنم

دوست داشته نشدن

بدترین احساس دنیاست

<پر کن پیاله را

دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد >

می نویسم شکایتی  ندارم

و چشمانم صبورانه

مصیبت مزمن هم جنسانم را

راز همیشه خفته درونمان را

در سکوتی دیگر

در سایه فریاد مردی دیگر

و در امتداد مرگی دیگر

می گریند

.

.

.

" و من چقدر بی‌چراغ ...از همین کوچه‌های خاموشِ‌ ناآشنا گذشتم "

ساده بودم

شاید هم عاشق 

همین ...

وگرنه دروغ های ابلهانه ات

تنها دلبستگی ام نمی شد

وگرنه می فهمیدم

که دروغ می گویی

وگرنه ...

<مگر چند بار
مرا تسلیمِ این همه تاریکی دیده‌ای!؟
چند بار مگر،
که حالا مُفت از سایه‌روشنِ زندگی بگذرم؟ >

می شناختمش

توی خواب هم وقتی از ته کوچه می آمد ومی خندید

تنم مور مور می شد

خدا کند فقط خواب باشد !

خدا کند هیچ وقت تعبیر نشود

خدا کند که نیایی !

دیگر نه این هوای بارانی

و نه سیگار کشیدن های طولانی

هیچ چیز آرامم نمی کند ...

<تو بگو
واقعا چه کسی راست می‌گوید؟ >